Typhoon in het Zuiden,
In jouw westerse waterglas vindt je enkel een windhoos….
Posts tonen met het label gedachtenspinsels. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gedachtenspinsels. Alle posts tonen
zondag 11 september 2011
zaterdag 7 mei 2011
wreed in zijn mooiheid en wij zijn de monsters
Gisterenavond de film HOME bekeken. Ik werd haast misselijk.
Nee niet door gruwelijke beelden, net het tegenovergestelde, geen bloederige scenes of bomaanslagen, geen eindeloze verkrachtingen of verminkingen... althans... niet aan de oppervlakte van de camerabeelden. De gruwel lag net in de mooiheid, de mooiheid die wij, mensen in een recordtempo vandaliseren. O ja, ik wist het allemaal wel, maar net het gebrek aan giflozingen, fabrieken en andere pijnlijk lelijke landsschapsvernietigende zaken maakt dit zo gruwelijk. Wie doordenkt kan niet meer naast het contrast kijken. Hij laat ons zien wat we kapot maken. Wat we zullen missen door onze eigen domme (dom is echt een understatement van formaat) naar de eeuwige verdoemenis helpen.
Is het toeval dat de mensen die hij in beeld brengt net die mensen zijn die door armoede dicht bij de natuur staan? Die in volle eenvoud leven? Ik denk het niet. Voor mij is dit de enige kans om 'misschien' heeeeeeeeeeel misschien onze planeet te redden van onvruchtbaarheid. Want uiteindelijk zal ze wel blijven bestaan, draaiend en al, alleen.... het leven zoals wij het kennen en bestempelen zal niet meer zijn. De vraag is alleen hoe vlug.... en volgens mij veel vlugger dan we ons willen realiseren. De angst dat we het einde van onze levensdagen zullen vullen met happen naar een teug verfrissende lucht uitdrogen en snakken naar een druppel drinkbaar water. Dit doemscenario lijkt mij plots enorm realistisch. En ondertussen groeit de bevolink maar aan en is de wereld blij dat China het verbod op meerdere kinderen opgeheven heeft, want politiek incorrect... . Het was misschien net wel onze enige ontsnappingsventiel.... o wat zijn wij homo sapiens toch dom.... en ze noemen ons dan nog de 'wijze mens'.... tijd om er in vandaele een nieuwe definitie aan te koppelen... aan dat woordje 'wijs'
Alleen onze hond krulde zich op en vleidde zich met een tevreden zuchtje op de bank.... wijsheid.... het ligt bij hen die hun instinct volgen, niet hun rede....
Nee niet door gruwelijke beelden, net het tegenovergestelde, geen bloederige scenes of bomaanslagen, geen eindeloze verkrachtingen of verminkingen... althans... niet aan de oppervlakte van de camerabeelden. De gruwel lag net in de mooiheid, de mooiheid die wij, mensen in een recordtempo vandaliseren. O ja, ik wist het allemaal wel, maar net het gebrek aan giflozingen, fabrieken en andere pijnlijk lelijke landsschapsvernietigende zaken maakt dit zo gruwelijk. Wie doordenkt kan niet meer naast het contrast kijken. Hij laat ons zien wat we kapot maken. Wat we zullen missen door onze eigen domme (dom is echt een understatement van formaat) naar de eeuwige verdoemenis helpen.
Is het toeval dat de mensen die hij in beeld brengt net die mensen zijn die door armoede dicht bij de natuur staan? Die in volle eenvoud leven? Ik denk het niet. Voor mij is dit de enige kans om 'misschien' heeeeeeeeeeel misschien onze planeet te redden van onvruchtbaarheid. Want uiteindelijk zal ze wel blijven bestaan, draaiend en al, alleen.... het leven zoals wij het kennen en bestempelen zal niet meer zijn. De vraag is alleen hoe vlug.... en volgens mij veel vlugger dan we ons willen realiseren. De angst dat we het einde van onze levensdagen zullen vullen met happen naar een teug verfrissende lucht uitdrogen en snakken naar een druppel drinkbaar water. Dit doemscenario lijkt mij plots enorm realistisch. En ondertussen groeit de bevolink maar aan en is de wereld blij dat China het verbod op meerdere kinderen opgeheven heeft, want politiek incorrect... . Het was misschien net wel onze enige ontsnappingsventiel.... o wat zijn wij homo sapiens toch dom.... en ze noemen ons dan nog de 'wijze mens'.... tijd om er in vandaele een nieuwe definitie aan te koppelen... aan dat woordje 'wijs'
Alleen onze hond krulde zich op en vleidde zich met een tevreden zuchtje op de bank.... wijsheid.... het ligt bij hen die hun instinct volgen, niet hun rede....
zondag 1 mei 2011
blame it on those bright sparkling eyes... ;-)
En daar zit je dan, aan je klaviertje. Een hoofd vol ideeën. Woorden die heldere beelden vormen in het labyrint van je gedachten... maar ze vinden de uitgang niet.
Je bent met jezelf nu éénmaal een uitdaging aangegaan, je wilt en moet en zal jezelf verplichten om elke dag toch wat neer te pennen, wat meer dan een losse zin. (Al zijn die zinnen niet zo evident, want op die van vandaag zat je toch ruim een kwartier te 'her'zwoegen.)
Ach waarom je zo pijnigen denkt de lezer vast, maar er zit wel meer achter. Een nieuw verbeten gevecht met jezelf. Al wat te lang rustte je op je lauweren. Ook was er de laatste tijd best wel wat confrontatie met wat had kunnen zijn als.... Ook al had je alle recht en ook wel zeker nood aan die rust, vanbinnen is er iets verschoven. Een lichte, maar duidelijke zekerheid. De groei die je vond in die zelfreflectie wil je nu naar buiten dragen.
Iets vroeger op de avond viel in een virtueel gesprek het woord 'psychologie' en hierdoor zweven je gedachten nu terug naar theoriën, uit de doeken gedaan door een grijsaard die de volle aula met twinkelingen in zijn ogen tot grootse discussies uitlokte. Hoe controversiëler hoe schitterender de vonken dansten over zijn pupillen.
Was het niet zo dat mensen rond hun 40'ste drastische wendingen kunnen nemen in hun leven... zou dit er zo eentje zijn? Een carrièremove van de eindelijk volwassen geworden mens? Een wissel zonder inkomen dan wel. Maar ach, je levensloop leerde je dat rijkdom niet in centen zit, maar in je eigen flexibiliteit en alles wat onkoopbaar is met geld. De grijsaard had het, zoals altijd, bij het rechte eind..., al waande je jezelf in je jeugdige overmoed soms immuun voor zijn voorspellingen. (En meteen hou je bij dit besef je hart vast terwijl je bij de gedachte komt dat je man nog zijn midlifecrisis moet beleven.)
Het 'terug' onder de knie krijgen van spelling en grammatica, het opleuken van je zinnen, het spel met de beeldspraak, het heeft je gebeten en laat niet los, als een American Stafford die geen discipline kent.
Je drukt dus maar op 'voorbeeld' en plaatst dadelijk dit stukje aanslagen op het scherm. Met rechte rug en een flinke dosis overmoed. Waarom ook niet, de grijsaard had het toch voorspeld! ;-)
zaterdag 30 april 2011
natuurwetten
Na jaren dat je op het nieuwtje wacht komt het toch nog steeds keihard aan. Een familievriendin is de strijd tegen haar kanker aan het verliezen. Het waken is ingezet. Vol verdriet zit je te denken aan die vrouw die je zo vaak op foto zag bij haar schoonouders, waar je zo'n ongelooflijke verhalen van hoorde ... haar moedige harde met opgeheven hoofd gestreden oorlog.... hij komt tot een einde... . En nog hoor je steeds de positieve noten, hoe ze half verlamd haar stiefdochter ondersteunt en laat lachen tot ze zelf het bewustzijn zal verliezen....Je hebt haar nooit zelf ontmoet, maar kent haar uit duizenden verhalen en uit de warmte en de liefde in de stem en de gezichten van haar schoonfamilie... Je weet gewoonweg dat dit een aparte vrouw is...Nog steeds... al zit je te denken dat terwijl je dit tikt.... ze haar laatste adem kan zuchten... een erg vreemde gedachte... en toch zo aards als maar zijn kan.
De wereld draait zacht rond je door... terwijl je haar maar niet los kan laten... ze was er al zo lang en ze won de laatste jaren, schijnbaar steeds opnieuw van dat rotbeest in haar lijf... het leek wel alsof zij die ene was, die tegen alle natuurwetten in toch zou overleven..... ... en je baalt als een stekker...want je wil het maar niet geloven....
De wereld draait zacht rond je door... terwijl je haar maar niet los kan laten... ze was er al zo lang en ze won de laatste jaren, schijnbaar steeds opnieuw van dat rotbeest in haar lijf... het leek wel alsof zij die ene was, die tegen alle natuurwetten in toch zou overleven..... ... en je baalt als een stekker...want je wil het maar niet geloven....
vrijdag 29 april 2011
die Britten en hun spektakels...
Vandaag stond helemaal in het teken van William en Kate, Of Catherine zoals ze zichzelf voortaan liever laat noemen, dat zal vast wel 'vorstelijker' klinken. Op de tv hadden ze het over de feilloze orchestratie van die britten bij dit soort massagebeuren. Het moet gezegd, zo luidruchtig, boven het theewater en exentriek ze kunnen zijn, zo gedisciplineerd kunnen ze ook keurig in rijtjes staan wachten op de bus of op ... de kus...
En dan kom je later die dag online, vind je ergens bij één van je facebookvrienden 'een link' naar mevrouw Kaandorp hierboven en nadat je dat filmpje keurig had uitgekeken zag je het volgende getiteld 'land of hope and glory' aangekondigd... nah jah, je bent nu toch al de hele dag in die britse sfeer ondergedompeld.... en dan lig je plots in een deuk... ze heeft toch verdacht veel weg van Camilla denk je meteen die wlde haardos, de mannelijke onbehouwenheid, met een beetje fantasie zit je te kijken naar een parodie op een eventueel toekomstig brits staatshoofd (of toch het aanhangsel hiervan)
En jawel... de reporters hadden het juist... die nederlanders kunnen toch echt niet tippen aan die britten als het op structuur aankomt...toch niet aan 'nuchtere' britten....
PS Nog veel gelukwensen aan het jonge paar... en de hoop dat ze nog lang mogen genieten van een zo normaal mogelijk leven.... al zal dat wel een utopie zijn... desalnietemin... het beste luitjes!
maandag 25 april 2011
wieken
Met de leiband en de hond vind je terug wat zen in de ondergaande zon die zo lief is om net niet in de ogen te schijnen.
Als dan plots boven je hoofd een helikopter zijn wieken zwaait. Je gedachten dwalen af naar het waarom van al dat gehaast.... zou er iemand ziek zijn, vliegt hij niet richting Gent UZ? zou wel kunnen denk je dan. En dan dwalen je gedachten af naar de andere kant van de wereld waar je vriendin de vader van haar kind over een aantal weken prijs moet geven aan oorlogsgebied... . Je slikt en relativeert meteen weer de zorgen in je eigen kleine bestaan. (Al zijn die niet steeds zo banaal). Je houdt helemaal niet van oorlog en gruwt van de terreur, de verkrachtingen, de nodeloze moorden, vernietigingen uitroeiingen van ideeën en culturen, potentie en schoonheid van het getroffen volk of volkeren....maar je kent ook de gruwelijke waarheid van het menselijke ras.... we zijn wreedaards, het ergste wat de aarde ooit overkwam en onze vriendelijke hulpvaardigheid is slechts een dun laagje craquelé die elk moment open kan barsten als er aan onszelf of onze dierbaarste dierbaren geraakt word. Ons comfort, onze welvaart, ons naakte voortbestaan, onze visie onze religie, onze voeding onze verwarming of verkoeling... het roept het monster in ons op als het in bedreiging komt...
En plots sta je weer in de realiteit van alle dag terwijl de hond aan de leiband trekt, snuffelend aan het allerbelangrijkste op aarde... de geur van een rivaliserende loopse teef in de buurt van dat spoor van die altijd gewillige machoreu.... je glimlacht zonder een spoor na te laten op je gelaat, terwijl twee katten rustig toekijken naar de viervoeter die hun helemaal niet interesseert gezien ze zich heerlijk wentelt in de heerlijkheid van haar hondengedachten aan een onmogelijke procreatie... .
De net hervonden schrijver in je wil naar huis om de gedachten terug op het scherm te plaatsen... de wereld is plots veranderd in een aaneenrijging van woorden, gedachten ordenen zich... de drang tot schrijven laat je koortsachtig in stille rust wachten tot de trekkracht van de leiband jouw kant kiest....
Als dan plots boven je hoofd een helikopter zijn wieken zwaait. Je gedachten dwalen af naar het waarom van al dat gehaast.... zou er iemand ziek zijn, vliegt hij niet richting Gent UZ? zou wel kunnen denk je dan. En dan dwalen je gedachten af naar de andere kant van de wereld waar je vriendin de vader van haar kind over een aantal weken prijs moet geven aan oorlogsgebied... . Je slikt en relativeert meteen weer de zorgen in je eigen kleine bestaan. (Al zijn die niet steeds zo banaal). Je houdt helemaal niet van oorlog en gruwt van de terreur, de verkrachtingen, de nodeloze moorden, vernietigingen uitroeiingen van ideeën en culturen, potentie en schoonheid van het getroffen volk of volkeren....maar je kent ook de gruwelijke waarheid van het menselijke ras.... we zijn wreedaards, het ergste wat de aarde ooit overkwam en onze vriendelijke hulpvaardigheid is slechts een dun laagje craquelé die elk moment open kan barsten als er aan onszelf of onze dierbaarste dierbaren geraakt word. Ons comfort, onze welvaart, ons naakte voortbestaan, onze visie onze religie, onze voeding onze verwarming of verkoeling... het roept het monster in ons op als het in bedreiging komt...
En plots sta je weer in de realiteit van alle dag terwijl de hond aan de leiband trekt, snuffelend aan het allerbelangrijkste op aarde... de geur van een rivaliserende loopse teef in de buurt van dat spoor van die altijd gewillige machoreu.... je glimlacht zonder een spoor na te laten op je gelaat, terwijl twee katten rustig toekijken naar de viervoeter die hun helemaal niet interesseert gezien ze zich heerlijk wentelt in de heerlijkheid van haar hondengedachten aan een onmogelijke procreatie... .
De net hervonden schrijver in je wil naar huis om de gedachten terug op het scherm te plaatsen... de wereld is plots veranderd in een aaneenrijging van woorden, gedachten ordenen zich... de drang tot schrijven laat je koortsachtig in stille rust wachten tot de trekkracht van de leiband jouw kant kiest....
opengetrokken blikje....
Terwijl het lipje van het blikje fris zijn hoeken optrekt in een glimlach zinken de gedachten van de drinker weg in het verleden....
de gemiste kansen kruipen de diepe vochtige aluminium krochten in.
De bitterheid verdwijnt in de bubbels ...
strijdend met de innerlijke sprankels van de weerbaarheid.
Ze zweven verder op de circulaties van illusies, opgehangen aan de realiteit van die anderen.... wervelend rond je hoofd, bewijzen dat ook jij ooit....
Ach je bent de schim in hun schaduwtheater.... je beweegt er tussen als die onaangekondigde vlinderslag uit de tropen.... stof ophopend in hoekjes, wind om de wind zijnde, wervelend in het stof van je eigen gedachtenspinsels....
En terwijl de bitterheid hoogtij viert in lettergrepen en bewoording, vind de ziel van het verleden haar doffe maar diepgewortelde glans stilaan terug, Het eerste dunne laagje stof is weggevaagd..... enkel de toekomst weet of haar potentiële glorie ooit nog zal schitteren of met een eenzame zwaluwslag opgaat in het azuurblauw van de vergetelheid... .
de gemiste kansen kruipen de diepe vochtige aluminium krochten in.
De bitterheid verdwijnt in de bubbels ...
strijdend met de innerlijke sprankels van de weerbaarheid.
Ze zweven verder op de circulaties van illusies, opgehangen aan de realiteit van die anderen.... wervelend rond je hoofd, bewijzen dat ook jij ooit....
Ach je bent de schim in hun schaduwtheater.... je beweegt er tussen als die onaangekondigde vlinderslag uit de tropen.... stof ophopend in hoekjes, wind om de wind zijnde, wervelend in het stof van je eigen gedachtenspinsels....
En terwijl de bitterheid hoogtij viert in lettergrepen en bewoording, vind de ziel van het verleden haar doffe maar diepgewortelde glans stilaan terug, Het eerste dunne laagje stof is weggevaagd..... enkel de toekomst weet of haar potentiële glorie ooit nog zal schitteren of met een eenzame zwaluwslag opgaat in het azuurblauw van de vergetelheid... .
teruggrijpen
Na een aantal maanden afwezigheid van dit experiment, alles netjes teruggevonden zoals ik het achterliet... vrij veilig opgeborgen, want vond zelf bijna de sleutel niet meer terug.
Na een paar woelige dagen van intern onderzoek maar besloten om dit wat minder 'veilig' op te bergen.
Gedeelde woorden winnen aan kracht. Ze kunnen de pijn verlichten, de vreugde exponeren... . Tijd om met nieuwe frisse moed de wereld terug in te stappen... Experiment, zelfontplooiing terugwinnen...
Waarom niet mijn flarden van gedichten en hersenspinsels wat publiekelijker toegankelijk maken? De diepere waarheid is immers enkel voor mezelf bekend. Ook al lijken woorden onthullend, ze kunnen net zo goed verhullend zijn. Maar de emoties ontlaadden, de gedachten winnen aan kracht.
there we go..... de weemoed, de vreugde, de pijn, de liefde, de bitterheid, de tederheid, de verwarring en de verwondering.... voortaan vinden ze hier hun plekje.
Na een paar woelige dagen van intern onderzoek maar besloten om dit wat minder 'veilig' op te bergen.
Gedeelde woorden winnen aan kracht. Ze kunnen de pijn verlichten, de vreugde exponeren... . Tijd om met nieuwe frisse moed de wereld terug in te stappen... Experiment, zelfontplooiing terugwinnen...
Waarom niet mijn flarden van gedichten en hersenspinsels wat publiekelijker toegankelijk maken? De diepere waarheid is immers enkel voor mezelf bekend. Ook al lijken woorden onthullend, ze kunnen net zo goed verhullend zijn. Maar de emoties ontlaadden, de gedachten winnen aan kracht.
there we go..... de weemoed, de vreugde, de pijn, de liefde, de bitterheid, de tederheid, de verwarring en de verwondering.... voortaan vinden ze hier hun plekje.
donderdag 4 november 2010
En plots draait de wereld wat trager...
Je loopt schijnbaar zorgenloos door het leven, de tv meldt gevallen van oorlog, moord, verdriet, ziektes, kanker,... en ach je hebt je deel van de koek al gekregen van het leven. Jij zelf of je dierbaarste naasten. Alleen, het slijt soms weer even, je leven heeft weer een rustig ritme genomen en plots krijg je een berichtje te lezen van een geliefd familielid.
Haar anderhalf jaar oude dochtertje heeft een onbekende hartruis.... pas over een week doen ze meer testen om vast te stellen wat er precies aan de hand is... maar er word toch al over een gaatje in het hart gepraat...
Tot nu toe was het in je naaste omgeving enkel die 'oudere' mensen of jij zelf... maar nu wordt er aan een onschuldig kind geraakt...... en de wereld draait plots een kwartslag trager.....
Daar sta je dan.... aan de andere kant van de wereld, want daar woont dat lieve vrolijke spring in het veldje..., machteloos afwachtend op het nieuws dat de mama een week lang in de grootste angsten houdt....
machteloos.... enkel wat hoofdpijn en een verkrampte maag rijker.... niet dat ene mooie meisje waarvan je zulke mooie foto's doorgestuurd krijgt via het internet.... je ontmoete haar nog nooit life, maar de beelden brengen zoete herinneringen aan je eigen kindertijd en die van de mama.....
stil... machteloos en met de tranen gevaarlijk dicht tegen de randen van je ogen aangedrukt....
Haar anderhalf jaar oude dochtertje heeft een onbekende hartruis.... pas over een week doen ze meer testen om vast te stellen wat er precies aan de hand is... maar er word toch al over een gaatje in het hart gepraat...
Tot nu toe was het in je naaste omgeving enkel die 'oudere' mensen of jij zelf... maar nu wordt er aan een onschuldig kind geraakt...... en de wereld draait plots een kwartslag trager.....
Daar sta je dan.... aan de andere kant van de wereld, want daar woont dat lieve vrolijke spring in het veldje..., machteloos afwachtend op het nieuws dat de mama een week lang in de grootste angsten houdt....
machteloos.... enkel wat hoofdpijn en een verkrampte maag rijker.... niet dat ene mooie meisje waarvan je zulke mooie foto's doorgestuurd krijgt via het internet.... je ontmoete haar nog nooit life, maar de beelden brengen zoete herinneringen aan je eigen kindertijd en die van de mama.....
stil... machteloos en met de tranen gevaarlijk dicht tegen de randen van je ogen aangedrukt....
maandag 1 november 2010
de nieuwsgierigheid...
Het valt op hoe nieuwsgierig de mensheid is.
Plaats ik een melding op facebook dat ik 'anoniem' een blog ben begonnen, voor een deel als experiment bedoelt wie dit lezen zal en wie er eventueel reageren zou en of iemand totaal onbekend door de massa kan worden opgepikt met het al dan niet nuttig of nutteloze info verspreiden.
Wil iedereen zowat meteen weten waar en hoe mijn blog is....
sja... maar dan verliest het experiment natuurlijk al zijn waarde.
Maar bij deze dus... de mensheid is nieuwsgierig... voor hen die het nog niet mochten weten.
Plaats ik een melding op facebook dat ik 'anoniem' een blog ben begonnen, voor een deel als experiment bedoelt wie dit lezen zal en wie er eventueel reageren zou en of iemand totaal onbekend door de massa kan worden opgepikt met het al dan niet nuttig of nutteloze info verspreiden.
Wil iedereen zowat meteen weten waar en hoe mijn blog is....
sja... maar dan verliest het experiment natuurlijk al zijn waarde.
Maar bij deze dus... de mensheid is nieuwsgierig... voor hen die het nog niet mochten weten.
niet ontsnapt
t Is zover,
Niet ontsnapt aan dit medium... ook het bloggen behoort nu tot een nieuwe vaardigheid. Wel in wording die vaardigheid natuurlijk, dus lezer vergeef me mijn fouten.
Na icq in vervlogen dagen, msn groups en chats en diverse fora ben ik uiteindelijk toch ook maar op de blogtrein gesprongen...
Maar waarom eigenlijk? Om het eigen ego te strelen? Uit zelfkwelling?
Wie zal het zeggen... Waarom zou ik de wereld mijn gedachten wereldkundig maken, wie is daar in godsnaam in geinteresseerd? En wil ik dat uberhaupt wel eigenlijk?
Ach... wel ja... elk mens is ijdel, en ik ontsnap dus niet aan deze zonde. Laat het ons een experimentje zijn. Kijken of iemand dit ooit leest en zo ja... dat ze dan een reactie plaatsen. (Al moet ik dus nog uitzoeken hoe dat werkt hier)
Ik hoor het wel...
'etwie'
Niet ontsnapt aan dit medium... ook het bloggen behoort nu tot een nieuwe vaardigheid. Wel in wording die vaardigheid natuurlijk, dus lezer vergeef me mijn fouten.
Na icq in vervlogen dagen, msn groups en chats en diverse fora ben ik uiteindelijk toch ook maar op de blogtrein gesprongen...
Maar waarom eigenlijk? Om het eigen ego te strelen? Uit zelfkwelling?
Wie zal het zeggen... Waarom zou ik de wereld mijn gedachten wereldkundig maken, wie is daar in godsnaam in geinteresseerd? En wil ik dat uberhaupt wel eigenlijk?
Ach... wel ja... elk mens is ijdel, en ik ontsnap dus niet aan deze zonde. Laat het ons een experimentje zijn. Kijken of iemand dit ooit leest en zo ja... dat ze dan een reactie plaatsen. (Al moet ik dus nog uitzoeken hoe dat werkt hier)
Ik hoor het wel...
'etwie'
Abonneren op:
Posts (Atom)