lekke gieter
deegbal in maag die een uitweg zoekt
kermisgevoel na het tiende rondje carroussel
boei, wangen warm ontploffingsgraad
spotlights vol priemende blikken
en dan
rauwe schrille keelgeluiden
een pijnigend aria lang
twee decennia en nog
vlucht je schaduw
zichzelf voorbij
zaterdag 7 mei 2011
wreed in zijn mooiheid en wij zijn de monsters
Gisterenavond de film HOME bekeken. Ik werd haast misselijk.
Nee niet door gruwelijke beelden, net het tegenovergestelde, geen bloederige scenes of bomaanslagen, geen eindeloze verkrachtingen of verminkingen... althans... niet aan de oppervlakte van de camerabeelden. De gruwel lag net in de mooiheid, de mooiheid die wij, mensen in een recordtempo vandaliseren. O ja, ik wist het allemaal wel, maar net het gebrek aan giflozingen, fabrieken en andere pijnlijk lelijke landsschapsvernietigende zaken maakt dit zo gruwelijk. Wie doordenkt kan niet meer naast het contrast kijken. Hij laat ons zien wat we kapot maken. Wat we zullen missen door onze eigen domme (dom is echt een understatement van formaat) naar de eeuwige verdoemenis helpen.
Is het toeval dat de mensen die hij in beeld brengt net die mensen zijn die door armoede dicht bij de natuur staan? Die in volle eenvoud leven? Ik denk het niet. Voor mij is dit de enige kans om 'misschien' heeeeeeeeeeel misschien onze planeet te redden van onvruchtbaarheid. Want uiteindelijk zal ze wel blijven bestaan, draaiend en al, alleen.... het leven zoals wij het kennen en bestempelen zal niet meer zijn. De vraag is alleen hoe vlug.... en volgens mij veel vlugger dan we ons willen realiseren. De angst dat we het einde van onze levensdagen zullen vullen met happen naar een teug verfrissende lucht uitdrogen en snakken naar een druppel drinkbaar water. Dit doemscenario lijkt mij plots enorm realistisch. En ondertussen groeit de bevolink maar aan en is de wereld blij dat China het verbod op meerdere kinderen opgeheven heeft, want politiek incorrect... . Het was misschien net wel onze enige ontsnappingsventiel.... o wat zijn wij homo sapiens toch dom.... en ze noemen ons dan nog de 'wijze mens'.... tijd om er in vandaele een nieuwe definitie aan te koppelen... aan dat woordje 'wijs'
Alleen onze hond krulde zich op en vleidde zich met een tevreden zuchtje op de bank.... wijsheid.... het ligt bij hen die hun instinct volgen, niet hun rede....
Nee niet door gruwelijke beelden, net het tegenovergestelde, geen bloederige scenes of bomaanslagen, geen eindeloze verkrachtingen of verminkingen... althans... niet aan de oppervlakte van de camerabeelden. De gruwel lag net in de mooiheid, de mooiheid die wij, mensen in een recordtempo vandaliseren. O ja, ik wist het allemaal wel, maar net het gebrek aan giflozingen, fabrieken en andere pijnlijk lelijke landsschapsvernietigende zaken maakt dit zo gruwelijk. Wie doordenkt kan niet meer naast het contrast kijken. Hij laat ons zien wat we kapot maken. Wat we zullen missen door onze eigen domme (dom is echt een understatement van formaat) naar de eeuwige verdoemenis helpen.
Is het toeval dat de mensen die hij in beeld brengt net die mensen zijn die door armoede dicht bij de natuur staan? Die in volle eenvoud leven? Ik denk het niet. Voor mij is dit de enige kans om 'misschien' heeeeeeeeeeel misschien onze planeet te redden van onvruchtbaarheid. Want uiteindelijk zal ze wel blijven bestaan, draaiend en al, alleen.... het leven zoals wij het kennen en bestempelen zal niet meer zijn. De vraag is alleen hoe vlug.... en volgens mij veel vlugger dan we ons willen realiseren. De angst dat we het einde van onze levensdagen zullen vullen met happen naar een teug verfrissende lucht uitdrogen en snakken naar een druppel drinkbaar water. Dit doemscenario lijkt mij plots enorm realistisch. En ondertussen groeit de bevolink maar aan en is de wereld blij dat China het verbod op meerdere kinderen opgeheven heeft, want politiek incorrect... . Het was misschien net wel onze enige ontsnappingsventiel.... o wat zijn wij homo sapiens toch dom.... en ze noemen ons dan nog de 'wijze mens'.... tijd om er in vandaele een nieuwe definitie aan te koppelen... aan dat woordje 'wijs'
Alleen onze hond krulde zich op en vleidde zich met een tevreden zuchtje op de bank.... wijsheid.... het ligt bij hen die hun instinct volgen, niet hun rede....
vrijdag 6 mei 2011
dinsdag 3 mei 2011
small tenderness
vijf vingers en een handpalm
één plekje op je rug
een halve pas
twee seconden lang
'meltdown'
zondag 1 mei 2011
blame it on those bright sparkling eyes... ;-)
En daar zit je dan, aan je klaviertje. Een hoofd vol ideeën. Woorden die heldere beelden vormen in het labyrint van je gedachten... maar ze vinden de uitgang niet.
Je bent met jezelf nu éénmaal een uitdaging aangegaan, je wilt en moet en zal jezelf verplichten om elke dag toch wat neer te pennen, wat meer dan een losse zin. (Al zijn die zinnen niet zo evident, want op die van vandaag zat je toch ruim een kwartier te 'her'zwoegen.)
Ach waarom je zo pijnigen denkt de lezer vast, maar er zit wel meer achter. Een nieuw verbeten gevecht met jezelf. Al wat te lang rustte je op je lauweren. Ook was er de laatste tijd best wel wat confrontatie met wat had kunnen zijn als.... Ook al had je alle recht en ook wel zeker nood aan die rust, vanbinnen is er iets verschoven. Een lichte, maar duidelijke zekerheid. De groei die je vond in die zelfreflectie wil je nu naar buiten dragen.
Iets vroeger op de avond viel in een virtueel gesprek het woord 'psychologie' en hierdoor zweven je gedachten nu terug naar theoriën, uit de doeken gedaan door een grijsaard die de volle aula met twinkelingen in zijn ogen tot grootse discussies uitlokte. Hoe controversiëler hoe schitterender de vonken dansten over zijn pupillen.
Was het niet zo dat mensen rond hun 40'ste drastische wendingen kunnen nemen in hun leven... zou dit er zo eentje zijn? Een carrièremove van de eindelijk volwassen geworden mens? Een wissel zonder inkomen dan wel. Maar ach, je levensloop leerde je dat rijkdom niet in centen zit, maar in je eigen flexibiliteit en alles wat onkoopbaar is met geld. De grijsaard had het, zoals altijd, bij het rechte eind..., al waande je jezelf in je jeugdige overmoed soms immuun voor zijn voorspellingen. (En meteen hou je bij dit besef je hart vast terwijl je bij de gedachte komt dat je man nog zijn midlifecrisis moet beleven.)
Het 'terug' onder de knie krijgen van spelling en grammatica, het opleuken van je zinnen, het spel met de beeldspraak, het heeft je gebeten en laat niet los, als een American Stafford die geen discipline kent.
Je drukt dus maar op 'voorbeeld' en plaatst dadelijk dit stukje aanslagen op het scherm. Met rechte rug en een flinke dosis overmoed. Waarom ook niet, de grijsaard had het toch voorspeld! ;-)
Abonneren op:
Posts (Atom)